Het metermeisje dat mijn hartje stal

Ik moet iets bekennen: ik ben aan de vrouw als alcoholisten aan de drank. Dat wil zeggen: 's ochtends, 's avonds en in de middag, ik kan er geen genoeg van krijgen. Als ik het me goed herinner begon het allemaal zo:

Het is dinsdagochtend en de deurbel gaat. In een vieze trainingsbroek en een oude trui val ik van de trap. Ik doe de deur open en zie een schattig blond meisje met een grote Nuon jas. Door haar sjaal en muts zijn alleen haar groen blauwe ogen zichtbaar, ze kijkt een tikkeltje ondeugend. Er gaat een schok door me heen terwijl mijn hart een slag overslaat. “Hoi, ik ben Rhea. Ik kom de meterstand opnemen.” Ik open de deur verder en laat haar naar binnen. Terwijl zij in de meterkast haar gang gaat, besef ik me dat ik niets liever wil dan met haar de kast in duiken. Ik verzamel al m'n moed, adem diep in en zeg: “Als je de cijfers van de meter hebt opgeschreven, zou je dan ook mijn telefoonnummer willen noteren? Ik heb de laatste tijd nogal weinig energie maar met jou is de spanning om te snijden.”

Ik sta in de douche en kijk naar twee lange slanke benen. Mijn blik glijdt van de vloer omhoog langs haar enkels en kuiten en stopt bij een schattig kontje dat bedekt wordt door een mooi zwart slipje met een roze strik. Het broekje past perfect en haar billen komen daardoor nog mooier uit. Ik stap uit de douche en ga achter haar staan. Ik sla mijn arm om haar nek en we kijken samen in de spiegel. Fris gewassen blonde haren bedekken subtiel haar borsten, waardoor we net zo goed in een reclamespot van een modehuis zouden kunnen figureren. “Ziet er goed uit,” zeg ik terwijl ik haar via de spiegel aankijk. “Een beetje bleek,” zegt ze terug. “Dat was Sneeuwwitje ook maar het staat jou beter,” zeg ik en ik bijt zachtjes in haar oor. Ze moet even lachen en bijt veel harder terug.

Al bijna twee maanden komt het meisje van de energiemaatschappij elk weekend langs en de vonken vliegen ervan af. Terwijl Nederland is bedekt onder een deken sneeuw, liggen bij ons de dekens voornamelijk op de grond. Ze beweegt soepel en sierlijk en afgestoken tegen het winterse landschap heeft zij wel iets weg van een Siberische stoeipoes. Er zijn gevoelige onderwerpen die we allebei stilzwijgend vermijden. Net als bij een sneeuwvlokje of een vlinder moet je sommige dingen niet proberen te vangen, dan gaan ze kapot. Op niet alles hoeft een sticker, wij weten wel dat het goed zit. Toegegeven, van een potje zonder label weet je nooit hoe lang het houdbaar is. Wellicht smelt ze in het voorjaar voor een ander, maar voorlopig maak ik me niet druk. Dat duurt nog een ijstijd en ik denk dat ik tot die tijd lekker verder winterslaap. Ik kruip weer onder de warme dekens en ga tegen haar aan liggen. Maak ons maar wakker als het lente is.

de Witte Waas slaat zich er wel door heen

Er zit een dame achter op mijn fiets omdat haar fiets het heeft begeven. Ik heb een zwak voor dames in nood en als een echte ridder op het witte paard bied ik haar de plek achter op mijn stalen ros aan. Het is half zes 's ochtends en we proberen slingerend de tocht van de kroeg naar huis veilig af te leggen. Bij een brug gaat het voor de eerste keer mis. De fiets valt stil en ik trek wanhopig aan het stuur waardoor we de reling niet meer kunnen ontwijken. Gelukkig kan ze er wel om lachen. Twee kilometer later gaat het weer mis. We knallen tegen een lantaarnpaal en rollen over de grond. Zonder twijfel springt ze weer achterop, een echte doorzetter. Deze meid is een dikke tien. Ze heeft een lichaam waar Katja Schuurman jaloers van wordt en ook haar gezicht is niet onverdienstelijk.

Na ruim een uur komen we eindelijk bij haar huis. 'Sorry, maar ehm, kan ik bij jou slapen? Ik heb echt geen flauw idee hoe ik hier weg kom.' Jezus wat slecht. Ik voel me net Günther uit een Duitse pornofilm, maar ik weet echt niet waar ik ben. Haar wijk is een doolhof en ik heb geen zin om Alice in Wonderland te spelen. 'Je mag in het logeerbed, er zit alleen geen beddengoed op .. of lakens .. of een kussen,' zegt ze verontschuldigend. 'Nou ja, je mag ook wel in mijn bed. Het is groot genoeg.' Ik ben wel dronken maar niet gek, comfort gaat boven alles. Ze zit in het halfdonker op de rand van het bed met de rug naar me toe en trekt haar shirt uit. Jezus, zelfs van achteren zie ik dat ze mooie borsten heeft.

Langzaam proberen mijn ogen zich scherp te stellen terwijl een ploeg van mannen in oranje pakken hard zijn best doet om de inhoud van mijn schedel te bewerken. De kamer komt mij niet bekend voor en het bed is leeg. Waar de fuck ben ik? Mijn ogen glijden langs de kastjes, de muur en blijven hangen bij een foto waarop ik iemand herken. Ik kruip uit bed en ga op zoek naar mijn kleren. Ik zoek tevergeefs mijn andere sok, maar ik vind enkel een lege verpakking van een condoom. Nou goed, die ene sok raak ik wel kwijt in de was. Als ik me heb aangekleed gaat de deur open. In de opening me staat een meisje in een oversize t-shirt met daar onder twee mooie slanke benen. We delen dezelfde verdwaasde blik. “Wil je misschien iets ontbijten,” vraagt ze. Haar stem verraadt dat ze hoopt dat ik nee zeg. Ik zeg dat ik haast heb en verdwijn zo snel mogelijk uit haar appartement. Als ik buiten sta voel ik even in mijn zakken. Het was of mijn condoom óf er heeft een zakkenroller echt een kut avond. (Maar dat hangt er natuurlijk maar net van af wat die zakkenrollen van plan was die avond). Ik stap op de fiets en rijd in een keer naar huis. Overdag is het toch minder moeilijk dan ik dacht.

Enkele maanden later krijg ik de kans om het goed te maken. Er is een feestje bij haar thuis en ik vermaak me prima. Ik plaag haar af en toe met een flauwe opmerking en ze flirt er op los. Als ik haar vertel dat ik helemaal geen zin heb om naar huis te fietsen zegt ze dat ik best mag blijven slapen. Mooi, dat is geregeld. Helaas is het feestje nog niet afgelopen. Nu het flirten geen praktisch nut meer heeft probeer ik mezelf op andere manieren te vermaken. Ik loop naar de koelkast en pak nog maar een biertje. Als even later een maatje naar me toe komt met een fles drank voel ik dat ik moet minderen, maar ik ben jong en onoverwinnelijk. De Witte Waas kan niet kapot. Ik laat me verleiden tot een spelletje en we nemen om de beurten een flinke slok. Hij blijft de dropshots serveren tot de fles leeg is, maar ik laat me niet uit het veld slaan. Dit is mijn sport en ik speel een thuis wedstrijd. Mijn tegenstander druipt af. Game, set, match. Langzaamaan vertrekken de mensen naar huis en als iedereen eindelijk is vertrokken, kruipen mijn trofee en ik samen onder de dekens. Terwijl zij het licht uit doet, heb ik het gevoel dat ik me in een kermisattractie bevind en nog voor mijn schaduw uit de kamer is verdwenen, trek ik een sprint naar de W.C.. Flinke slokken dropshot, wat borrelnootjes en wat onherkenbare substantie loos ik in de porseleinen pot. De inhoud van mijn maag spoel ik door, samen met mijn kansen bij het meisje en neem een paar flinke slokken water. Daarna strompel ik terug naar het bed, terwijl ik mezelf wanhopig vastklamp aan muren en deurposten. Ik kruip het bed in en nestel me tegen haar warme billen. De mooie meid is al lang naar dromenland vertrokken en er zit voor mij niets anders op dan haar achterna te gaan.

Mag het een onsje meer zijn?

Ik val alleen op slanke vrouwen. Natuurlijk hoeft niet elke vrouw zo mager te zijn dat ze haar eigen gewicht kan opsnuiven en twaalfjarigen spontaan een minderwaardigheidscomplex krijgen, maar het zou wel fijn zijn. Ik had misschien beter geneeskunde kunnen studeren want de vrouwelijke anatomie fascineert me. Ik kan uren staren naar een bekken been of een zwevende rib die zich heel subtiel aftekent boven een plat buikje. Toch heb ik ook wel eens het bed gedeeld met een dame die ik voorzichtig zou omschrijven als vol.

De eerste keer was met een meisje dat ik tegen kwam na een lange nacht stappen. Zwaar onder invloed en met het drukkende gevoel van teleurstelling dat het niet gelukt was een dame te schaken strompelde ik terug richting fietsenstalling. Ik had de grootste moeite om mijn stalen ros te vinden, toen ik aan de praat raakte met een blonde dame die net eenentwintig was geworden. Ze had een leuk gezichtje en kon lekker zoenen dus we wisselden nummers uit en spraken af om een week later een film te kijken. Ze had zo'n hip over-sized shirt aan. Ik weet inmiddels dat dat een hele subtiele manier is om te verbloemen dat je eigenlijk niet meer in je strakke spijkerbroek past en daarnaast scheelt het dat je geen nieuwe broeken hoeft te kopen want het elastiek in je panty rekt toch wel mee. Toen haar shirt uit ging had ik eigenlijk moeten bedanken voor de leuke avond en naar huis moeten gaan, maar ik had een lift naar huis nodig en zij had een super nintendo. Hoezo; ik geef alleen maar om uiterlijk? Ik heb haar na die avond nooit meer gesproken maar dat vond ik niet zo heel erg. Laten we eerlijk zijn, een super nintendo is gaaf, maar wordt wakker: het is 2009! Ik ga voortaan alleen nog maar voor vrouwen met een xbox 360.

Ik heb bij dikke vrouwen altijd het gevoel dat ze liegen. Ze persen hun dikke pootjes in hele strakke skinny jeans of verstoppen hun buikje in een oversized shirt of een grote riem. Ze vestigen de aandacht op hun wulpse boezem door veel te veel decolleté te tonen en houden ons zo nachten lang voor de gek. Het vervelende van leugens is dat ze, net als die jongen die vroeger iets te graag met Barbies speelde, op een gegeven moment uit komen. Alleen komt er nu geen leuke kapper uit de kast gestapt maar heb je ineens een huiskamer vol met Weight-watchers.

Na een avond zuipen kroop ik om half zes 's ochtends, met een vriend, in het bed dat wij met heel veel moeite hadden veroverd. We sliepen bij een gedeelde kennis en mochten het bed van haar huisgenote lenen omdat de huisgenote zelf zou ergens anders zou overnachten. Als overtuigd heteroseksueel heb ik er geen moeite mee om met een andere kerel in bed te liggen mits het lichamelijk contact minimaal is en er duidelijke afspraken zijn over wie aan welke kant slaapt. In het donker kroop er plotseling een dame bij ons in bed. Deze meid was goed te omschrijven als iets voller maar in het donker voelde haar buikje als een derde borst, op zich geen slechte eigenschap. Haar handen zette al gauw koers richting mijn boxers en ik was te geil/dronken/moe om me te verzetten. De seks kun je zachtjes uitdrukken als slecht. Dat lag aan mij. Ik vind het niet verantwoord om allerlei acrobatische toeren uit te halen terwijl je als een soort Ray Charles met je ogen dicht heel hard doet alsof je ergens anders bent. Dat zij ook niet onder de indruk was bleek de volgende ochtend toen ik vier hele ongemakkelijke uren met haar doorbracht. Ze was denk ik verre van bevredigd en liet dat duidelijk merken, echt een gevalletje onverzadigd vet.

In de tram heb ik mezelf voorgenomen om niet meer te bezwijken onder gewicht van de dames met een maatje meer. Ik gooi de vette vis gewoon terug in de zee. Ik weet dat een van mijn team genoten daar zeker blij mee zal zijn, gast, je mag ze hebben! Vanaf heden eet De Witte Waas alleen nog maar mager vlees en als de slager vraagt of het een onsje meer mag zijn, zeg ik voortaan: 'liever een onsje minder.'

Kapitein zoekt zeesterretje

Het schijnt dat ik de laatste tijd nogal snel ga en overmoedig ben. Door een onverklaarbare reden spring ik tegenwoordig sneller in de diepte dan een base jumper met ADHD van een piano krukje. Ben ik normaal gesproken zo subtiel als een Amerikaans spionage vliegtuig, nu heeft mijn beschonken zelf mij ervan overtuigd dat ook de dames die echt leuk zijn als een blok vallen als er tweemaal: “ga je mee naar huis?” van mijn dubbele tong rolt.

Die overmoed komt waarschijnlijk door de afgelopen zomer. Na een hele lange en verschrikkelijk fijne relatie --waarin zoveel tranen vloeiden dat het tijd werd om toch maar al dat water naar de zee te dragen en zo te voorkomen dat die hele flevo polder weer veranderde in een grote modderpoel-- was de nieuwe oude ik er helemaal klaar voor. Er kwam een alter ego dat zich profileerde als een echte rokkenjager en de jacht was geopend! Inmiddels is de mooiste zomer sinds 1990 al lang naar het zuiden vertrokken en hebben de hitsige dames in schaarse kleding plaats gemaakt voor kille ijskoninginnen wier hart ik maar niet kan doen smelten.

Na wat geflirt op de lange afstand zie ik de oogjes hoopvol oplichten als ik als een stoomboot door een zee van mensen cruise, om mezelf vervolgens vol overtuiging tegen een ijsberg te parkeren zodra de eerste woorden richting haar oor vertrekken. In tegenstelling tot de Titanic ga ik wel roemloos ten onder. Ik hoef haar nummer ook niet meer te vragen want die haven zijn we al lang gepasseerd.

Niet zo lang geleden nog strandde mijn versier poging wederom als Robinson Crusoe op het eiland van Vrijdag. Ik besloot, na wat voor mij een eeuwigheid leek, toch een gokje te wagen en vroeg: "Zullen we anders even zoenen?" In de eerste trein terug naar huis informeert de horoscoop mij dat ik beter niet naar het casino kan gaan, maar come on! wat had ik daar nu nog aan? Ik had die horoscoop verdomme zelf kunnen schrijven nu ik empirisch had vastgesteld dat het niet mijn geluksdag was. De dame in kwestie antwoordde overigens met een heel ontwapend antwoord: “Zoenen? Maar je kent me niet eens!” Ik kwam nog terug met een gevatte: “Nou ik ben een leuke jongen en jij bent een knappe meid, wat zou ik nog meer moeten weten..” maar het schip was natuurlijk al lang en breed vertrokken.

Nu is het niet zo dat ik als een Laura Dekker die stiekem toch doet wat haar door Neerlands' aller hoogste instanties is verboden eenzaam en verloren over zee dwaal, ik bedoel; er zijn best hier en daar nog haventjes met vrolijke lichtjes waar ik af en toe mag aanmeren. Maar die haventjes lijken nog het meest op kamp in de eerste klas. Het is er enorm spannend, er zijn leuke mensen en je hebt het er drie dagen enorm naar je zin, maar eerlijk is eerlijk: uitgeput thuis op de bank ploffen is ook heel fijn.

Dus hijs ik wederom de zeilen en waai ik met alle winden mee, over een oceaan die volgens een goede vriend vol zit met allerlei leuke visjes, net zo lang tot ik mijn eigen Moby Dik vind. Misschien is het handig als ik haar dan niet zo noem, dikke kans dat ik dan weer achter het net vis.